وقتی تنهایی...

وقتی دلت می خواد فقط گریه کنی...

وقتی از دنیا با تموم آدماش بیزاری...

وقتی دلت می خواد فقط بخوابی...

وقتی احساس می کنی قلبت سنگین شده...

وقتی دلت می خواد فریاد بزنی اما هیچ کس صداتو نشنوه...

وقتی...

خوب نگاه کن غم تو تموم اوقات زندگیت باهاته

حالا تو بگو مرام عشق بیشتره یا غم؟!!

                                                    ***

یا رب مپسند که لوطیان خار شوند                         بنازم غیرت غم را که تنهایم نذاشت

نمی دانم کجایم و به کجا میروم نمی دانم در این برهوت تنهایی به دنبال چه می گردم

نمی دانم آیا هستم یا نه...

نمی دانم کسی مرا می بیند آیا هنوز در یاد کسی هستم

آیا به یاد دارد مرا آن که روزی قرعهء دلم به نامش افتاده بود

نمی دانم ... نمی دانم ... نمی دانم...

اما این را می دانم که ...

                                                                   خسته ام!!!

تقدیم به همهء عاشقای دنیا

دوستتون داررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررم

عمریست که غفلت را درون دل سرا دادم

ندانستم که در چاه کدامین خفت افتادم

دریغا غصه و حسرت در این دنیا چه پیرم کرد

من از ظلم جوانی پیر و بر این روز افتادم

سپید گیسم سیه بختم در این دنیای وانفسا

به رسم روزگار در غربت و غم گیر افتادم

من از پروانه آموختم که آتش قصه ها دارد

ز شمع خیری ندیدم من درون آتش افتادم

بسوز جانم شکن قلبم ولی دم برنیارم من

که از بیچارگی در دام آتش گیر افتادم

گناه من چه بود جانا در این غربتکده ای داد

که بداقبالی و شومی مدام در دامن افتادم

گنه کارم می دانم نگاهم کن پشیمانم

به توبه رحمتی بگشا که من از پای افتادم

خداوندا دلم تنها و بی کس ماند می دانی

که من در قعر دریای غم افتادم

چه بیهوده برفت عمرم در این غم زدهء فانی

جزایم مرگ است آری که اینگونه پس افتادم

دلم خونین شد از دست فلک عمریست

که من از چشم ماتم دیدهء دنیا مثال اشک افتادم

                                                         شاعر:خودم

آری همانند من ...

بی آنکه بخواهم دلی شکستم

اما ندانستم ...

سالها گذشت دیدمش

چهره اش شکسته بود

کمرش خمیده...

نگاهش کردم

اما اشک به چشمان او مجال دیدار نداد

دانستم بی اختیار می گرید به رویش نیاوردم

گریست..................................

اما نتوانستم هم خود هم او را ببخشم!

...

 آن زمان که دل به تنهایی بستم نمی دانستم کسی در آسمان نظاره ام می کند

با خود فکر می کردم که تنهایم اما اینگونه نبود...

کسی بود که دوستم داشت برایم نگران بود

اما من غافل از او هر شب با نگاه به آسمان به جای دیدن او

سیاهی شب و ستاره ها را می دیدم تا شاید بین آن همه ستاره

من هم ستاره ای بیابم

تا آن شب ...

                           غرق در تنهایی بودم بی اختیار اشک می ریختم

احساس خستگی می کردم ...آری پوچی...

وضو گرفتم چادر نمازم را سر کردم قرآن راروبرویم گذاشتم

نمی دانم چرا اما این کار را کردم تا شاید وجودم را اثبات کنم

گریه کردم با تمام وجود فریاد زدم

آری او صدایم را شنید!

به سویم آمد و مرا پیش خودش برد...

آن زمان که دیوانه وار خود را عاشق می خواندم

می دانستم سرنوشتم تنهاییست         اما باور نداشتم...

اکنون تنها در این کلبه قدر تنهایی را می دانم

آری...

من اشتباه کردم!

آخه خیلی وقته که سری به خودم نزدم

شاید واسه اینه که دلتنگ خدام

آخه یه عمر که به خدا هم سر نزدم

آره دل تنگم ...  

در کوچه پس کوچه های شهری شلوغ پرسه می زدم اما آنجا نبودم

ذهنم به رویا پیوسته بود

آنقدر قدم زدم که درد را در پاهایم احساس کردم

از خیال بیرون آمدم...

دخترکی کنار درخت پیری نظرم راجلب کرد

ناخودآگاه به سویش روانه شدم روبرویش نشستم

به چشمانش خیره شدم غرق اشک بود

نگاهم کرد بی آنکه چیزی بگوید

ساده از کنارم گذشت

رفت...

بر بوم قلبم چهره ات را حک کردم

تا هرگز فراموشت نکنم

به خیال آنکه می آیی

شب و روز منتظرت ماندم

سوی چشمانم از بین رفت

اما باز منتظرت ماندم

افسوس که هیچ وقت نیامدی

به بهانهء نگاهت می نویسم عاشقانه

دل و جانم به فدایت ای چراغ دل خانه

بوی سجادهء قلبت همیشه تو خونهء ماست

مادرم پیشکش چشمات هر چه دارم بی بهانه

بوسهء عشق واسه دستات کمه مادر

واسه دستات کمه مادر همه دل های دیوانه

با نوازش نگاهت عاشقانه جان گرفتم

روز به روز شکستی تا من پر بگیرم خالصانه

ذره ذره سوختی مادر بی صدا در اوج غصه

تا ببینی روزگارم اینه رسم این زمانه

من از اون نگات می خونم غم تنها بودنت رو

می سازم واسه نگاهت شعری از عشق و ترانه

می خونم واسه نگاهت مثل آواز کبوتر

شعری از نور وجودت . عاشقانه شاعرانه

راست گفته اند بزرگان که بهشت مال شماهاست

زیر پاهات کمه مادر این بهشت جاودانه

می دونم لیاقت این همه خوبی رو ندارم

ولی بی تو من میمیرم اینو گفتم صادقانه

                                          شاعر:خودم

دفتری پاره روبرویم گذاشتم

        قلم کوچکی کنار رحل روی طاقچه بود

برداشتمش

                          بی اختیار برگ های دفتر را خط می زدم

                قلم را آن قدر می فشردم تا برگ های پاره پارهء دفتر را پاره تر کند

می دانستم با این کار به جایی نمی رسم

اما آرامم می کرد!

                                                                           می دانی چرا؟

.

.

.

آری تنهایم گذاشت...

غم بر قلبم غالب

چشمانم خیرهء چشمانش

دستانم سرد و بی رمق

پاهایم لرزان

اشک از چشمانم جاری

سکوت حاکم میان قلبهایمان

آن زمان که بی رحمانه گفت:

دوستت ندارم...

وقتی دلم می گیرد

نظاره گرآسمان می شوم

بی اختیار اشک می ریزم

با تمام وجود می گریم

تنهایی را حس می کنم

آری...

لحظه ای عاشق می شوم!